De Vlucht

by Hans | April 6th, 2007

Het was vroeg dag. Ik was door de rederij uitverkoren om de nieuwbouw van een sleepboot te begeleiden. De eerste trein uit Bergen op Zoom. Mijn vrouw bracht me naar het station. Ik was ruimschoots op tijd. We namen afscheid van elkaar en ik beloofde haar dat ik direct zou bellen als ik in het hotel was aangekomen. Daar ik een hekel heb om zo’n lange reis oncomfortabel te zitten, kocht ik een 1e klas kaartje naar Schiphol. Onze Internationale Luchthaven nabij Amsterdam. Het was deze vroege ochtend niet zo erg druk. De trein uit het  Zeeuwse Vlissingen was prima op tijd. Ik kon gemakkelijk een plekje vinden. Om de tijd te doden las ik de, op het station gratis aangeboden krant, tijdens de reis volledig uit. Op Schiphol aangekomen ging ik naar de balie van onze Nationale Luchtvaart Maatschappij. Tegenwoordig eigenlijk niet meer zo Nationaal na het samengaan met de Franse partner. Inchecken was niet meer nodig. Met het tegenwoordige Internet had ik thuis al gezorgd voor een goed plekje in het vliegtuig en mijn instapkaart uitgeprint. Ik hoefde dus alleen maar bagage af te geven. De vriendelijke grond stewardess, ja zo heet dat, gaf me een bewijs van afgifte waarop een nummer was geprint, zodat ik bij aankomst op de plaats van bestemming mijn koffer snel zou kunnen terug vinden. Zo’n klein labeltje schijnt handig te zijn, doch uit ervaring weet ik dat het bijna niet te doen is. Mijn koffer zat dus na al die jaren van reizen volgeplakt met stickers van hotels en de rederij. Zij was dus gemakkelijk te herkennen.

Na de immigratie passage, die nauwkeurig mijn paspoort controleerde, kon ik verder. Men komt hierna op het winkelcentrum van het vliegveld. Hier kan men van alles kopen tegen prijzen die niet door de belastingen zijn omhoog geschroefd. Ik moet u eerlijk bekennen dat mij dat nooit is opgevallen. Een kopje koffie kost bijna het dubbele dan bij ons eigen kroegje in het dorp. Verder, over smaak valt niet te twisten, is het niet te pruimen. Om over klant vriendelijkheid maar te zwijgen. Omdat ik toch al een behoorlijke tijd onderweg was bezocht ik toch het etablissement en bestelde een dampende kop “Poeroet” en een saucijzenbroodje. Kenners weten direct dat ik met poeroet chocolademelk bedoel. Ondertussen was het tijd geworden om mijn eigen te gaan begeven naar de vertrek Gate. Men gebruikt veel Engelse woorden op de luchthaven. Hier werd ik door een aantal veiligheids apparaten gekeurd. Natuurlijk ging tijdens het passeren van deze testbank het alarm af. Ik verwachte ook niet anders. Ik moet u namelijk bekennen dat ik een kunstheup heb, waarin een stuk staal is aangebracht  waarbij heel Schiphol in alarmfase 1 terecht zou kunnen komen.

Nadat ik het veiligheid mannetje vertelde waardoor dit alarm door mij werd uitgetest, kon ik mijn computer opstarten. De man was, nadat het beeldscherm het windows xp te voorschijn had getoverd, gerustgesteld. Ik kon door. Een hele geruststelling. Ik hoopte vurig dat dit bij al onze passagiers het geval was. Je hoorde tegenwoordig van die rare dingen. Ik kwam nu in het wachtlokaal. Al onze medepassagiers zaten gelaten te wachten op de dingen die komen kwamen. Na enige tijd kwam er een lieve juffrouw het lokaal binnen. Zij had een uniform aan en liep naar een microfoon. Zij vertelde ons dat ze gereed waren en dat de passagiers konden in stappen. Gelukkig was het gebrabbel van haar in het Engels. Ja, Nederlands schijnt toch een moeilijke taal te zijn. Ik gaf mijn instapkaart af aan de geüniformeerde dame, en kreeg een klein stukje kaart van haar terug. Dit bleek mijn plaats bewijs te zijn. Zij wenste me een goede vlucht. Ik vond dit een zeer sympathiek gebaar van haar en vroeg of ze niet mee ging. Zij antwoorden dat zij daar geen toestemming voor had. Ik bedankte haar en hoopte haar spoedig terug te zien. Ik ging nu door een slurf naar het gereed staande vliegtuig. Bij het betreden hiervan moest ik constateren dat opnieuw men overliep van vriendelijkheid. Ik werd door weer een andere dame welkom geheten. Deze dame, een stewardess, wees me aan waar ik kon gaan zitten. Prettig is dat, vooral voor mensen die niet kunnen lezen. Je zou denken dat het vliegtuig werd opgevuld met slechtziende. Verder liet zij mij weten dat het vliegtuig vandaag bomvol was. Ik begreep eerst niet precies wat ze bedoelde met bomvol. Ik schrok dan ook van deze uitspraak. Je weet maar nooit. Ze stelde me gerust en melde dat alle stoelen bezet zouden zijn. De passagiers kwamen één voor één het vliegtuig binnen. De stoel naast mij bleef lange tijd vrij. Ik had dan ook een stille hoop dat dit zo zou blijven. De ruimtes zijn niet zo groot als men graag zou willen. Helaas was deze hoop, ijdele hoop. Een tweetal meiden kwam binnen waarvan er één de stoel naast mij opeiste. Vriendelijk werd mij verzocht of ik niet wilde ruilen. Dan konden deze giechelaars naast elkaar zitten. Ik bedankte vriendelijk. Thuis had ik me ingespannen om juist deze plaats te krijgen. Ik wilde hem dus niet graag afstaan. Ik stelde dan ook voor om dan met de andere passagier van plaats te ruilen. Dat ging denk ik te ver. Ze bleef zitten waar ze zat. Het was mij om het even. Nadat we diverse instructies over veiligheid hadden gekregen en onze riemen hadden vast gedaan, gingen we van start. We maakten snelheid en stegen op.

Eenmaal in de lucht begon het gedraaf met voeding supplementen, die opgeslagen lagen in karretjes die net tussen de rijen stoelen door konden. Uit het karretje kwam een vierkant doosje waarop “Heinz” stond geprint en “Selected delight”. Ik vroeg me af wat Heinz hiermee te maken had. De stewardess dame vroeg wat ik wilde drinken. Ik bestelde een rode wijn. Die me keurig werd aangereikt met een plastic bekertje. Het flesje was al ontschroeft. Een heel vriendelijk gebaar natuurlijk van onze stewardess. Men moest hierbij goed uitkijken dat er geen wijn uit het flesje kwam tijdens een eventuele luchtzak. Even voor alle duidelijkheid is dit geen, door de stewardess, opgeblazen papieren zak. Maar ijle lucht waarin het vliegtuig terecht kan komen en zij hierdoor een stukje hoogte verliest. Voorzichtig deed ik het vierkante doosje open om de giecheldame naast me niet te stoten, zodat haar vierkante etensbakje op de grond zou verdagen.

Geweldig was het allemaal niet wat er uit het doosje tevoorschijn kwam. Het bleek een soort salade te zijn. Tenminste dat stond op de bodem van het gevulde bakje. Bij dit bakje was een stukje Leerdammer kaas gevoegd en om het geheel af te ronden had men er twee crackers bij gedaan. Ik begon eerst maar het zakje met het gereedschap open te maken. Er kwam een vork, een lepel en een mes uitrollen. Een servet, koffie crème en suiker. Het z.g.n. bestek was volgens mij niet groter dan mijn middelvinger. Ik had het vermoeden dat de luchtvaartmaatschappij een fout had gemaakt en dat ze op kabouters had gerekend. Immers alles duidt daar op. De zitplaatsen waren te krap en nu het bestek weer. Ik weet niet of u wel eens in Madurodam bent geweest maar daar is ook alles klein. Misschien had men bij het inladen van al het materiaal een vergissing gemaakt. Men moest in plaats van Amsterdam waarschijnlijk in Den Haag zijn. Het eten werd vervolgens weg gewerkt en weggespoeld met het bijgeleverde wijndrankje.

Binnen een half uur kwam het wandelwagentje weer langs om alle resten op te halen. Wel werd er nog een heerlijk kopje koffie aangeboden. Natuurlijk had ik na de vorstelijke maaltijd daar wel trek in. Ook dit was na een minuut of tien weer klaar. Over de boord radio werd meegedeeld dat er belastingvrije producten konden worden gekocht. In een blad, in de stoelzak voor je, kon men deze producten en de prijs bekijken. De producten en prijzen kwamen overeen met het pakket van het luchthaven winkelcentrum. Ik kreeg het idee dat er niet veel animo voor was. Het luxe artikelen karretje vloog voorbij.

De rest van de vlucht bleef het rustig. Eenmaal kwam de vliegtuig chauffeur, piloot genaamd, op de radio. Hij vertelde dat we heel hoog zaten en het er vreselijk koud was. Ondanks dat ik geen winter kleding bij me had was ik niet van plan om op deze hoogte uit te stappen, maar het klonk wel interessant. Ook liet hij weten dat we op tijd waren en het op de luchthaven waar we naar toe vlogen, bijzonder mooi weer was. Hij deed dat zelfs nog een keer in de Engelse taal. Geweldig wat een service men krijgt op zo’n kort stukje vliegen.

Halverwege de reis kwam een andere stewardess, een leuk blond kittig vrouwtje, ons passagiers een stukje chocolade aanbieden. Het leuke hiervan was dat deze blonde een kaartje op haar schort had zitten waarop de naam “Mars” stond geschreven. Dat was natuurlijk weer gieren. Ik vroeg dus aan mevrouw “Mars” of ik een mars uit het doosje mocht pakken. Zij knikte vriendelijk en vond alles heel gewoon. Waarschijnlijk was zei hier al meer mee geconfronteerd, maar vermakelijk was het wel weer.

De vlucht liep ten einde. We werden verzocht onze stoelriemen weer vast te maken en begonnen te dalen. Uiteindelijk, met een lichte schok, kwam het vliegtuig weer aan de grond. We reden voorzichtig naar onze afmeer plaats en konden het vliegtuig verlaten. Het vliegveld van Istanbul “Ataturk”, waar we naar toe waren gevlogen, had de naam van de legendarische grondlegger van de huidige republiek Turkije. Tenslotte vind ik het elke keer weer geweldig dat zo’n stuk staal in de lucht gehouden kan worden. Ik ben dan ook onder de indruk. Maar misschien is de lucht chauffeur wel net zo onder de indruk van onze zeechauffeur om een stukje staal op het water te houden zodat het niet zinkt.

Hans van der Ster Tuzla, 06-04-2007

Related Posts:

  • No Related Posts

Leave a Reply

Robert Allan Ltd
Sea Conquest Marine Surveys & Consultancy
W.K.M. Cornelisse Trading B.V.
Van Wijngaarden Marine Services B.V.
Astilleros Armon
Transport & Offshore Services
DMT MARINE EQUIPMENT
Sanmar Denizcilik A.?
Bogazici Shipping
Damen Shipyard Group
Alphatron Marine