De Kennismaking

by Hans | June 20th, 2007

Ik werd voorgesteld aan Yusuf. Yusuf is de technical manager voor de nieuwbouw van onze schepen. Ik gaf hem een hand en stelde mezelf aan hem voor. Hij had een vriendelijk gezicht, met wat donkere ogen achter brillenglazen. Zijn haar was stijl en begon al aardig grijs te worden. Ook was hij voorzien van een snor en baard welke keurig om zijn mond lag gedrapeerd. Hij straalde een zekere rust uit.  Mijn begeleider, een wat oudere heer met op zijn rechter wang een pukkel zo groot als een bruine boon, vertelde hem waarschijnlijk dat ik hier een tijdje zou blijven. Ik vertelde hem dat ik alleen toezicht kwam houden op de door ons bedrijf aangekochte schepen en ik dus een soort klant was.

Dit begreep hij prima en met wat Turkse woorden en gebaren stond er ineens een dampend glas thee op het bureau waaraan ik had plaats genomen. De conversatie werd voortgezet door Yusuf.  Hij bleek zelf gevaren te hebben op vrachtschepen en tankers. Hij had het tot hoofdwerktuigkundige geschopt en is zelfs lange tijd hoofd technische dienst geweest van zijn rederij. Hij vertelde mij dat achteloos in een oogwenk. Ik weet niet wat daar de reden van mocht zijn. Het kan zijn dat hij indruk op mij wilde maken. Ook kan het zijn dat, hij op deze manier aangaf geschikt te zijn voor de nieuwbouw van sleepboten, die hij alleen maar van afstand had gezien.

Na wat heen en weer gepraat kwam hij waarschijnlijk tot de conclusie dat, wat het werk betreft, we uit hetzelfde hout gesneden waren. Ik kon dus al minder kwaad doen. Met zijn kralenkettinkje in de hand al draaiend keek hij me hierna goedkeurend aan. Wat hem betreft was het ijs gebroken.  Ik was echter nog niet zover en nog niet rond met mijn verhaal. Ik zat nog met de vraag waar ik kantoor kon houden. Beleefd legde ik hem de vraag voor. Hij keek me onthutst aan. Nam mij hierna op een manier op of ik hem direct van zijn stoel af zou willen schoppen. Een inbreuk op zijn privacy. Het bureau waar ik aanzat moest ik dan maar nemen. Zijn secondant moest het veld dan maar ruimen. Meer ruimte was er immers niet.

Hierna werd het bureau niet al te vrolijk leeg gehaald. Althans wat op het bureau lag. De laden bleven gevuld voor wat zij waren. Het materiaal werd demonstratief op een ander bureau gekwakt, waar al diverse stapeltjes papieren oplagen.  De secondant, die Erdinz bleek te heten en met zijn wollen muts op er uitzag als een Noordpool ganger, ging nu niet meer achter het bureau zitten maar op de stoel die voor het bureau stond. Ik mocht nu achter het bureau plaats nemen.  Tussen het bureau van Yusuf en het bureau wat nu van mij was, stond een elektrische straalkachel te bulderen. Ik zat dus eigenlijk gelijk in de sauna. Om niet weer alle ogen op me gericht te krijgen liet ik het maar even zo. Wel deed ik mijn trui maar even uit. Of dat nou bepaalt hielp kan ik niet direct zeggen, doch meer uitdoen was niet aan de orde. Kennelijk was ik toch niet de enige die het warm had. Erdinz, met nog steeds zijn wollen muts op, zat ook in zijn overall te puffen omdat het gehele vertrek nu toch wel tropische vormen begon aan te nemen. Op een gegeven moment

was men er toch van overtuigd dat dit wel een heel erg overdreven aangename klimaat aan het worden was en zo werd dan ook de kachel temperatuur gelukkig terug geschroefd en begon het behaaglijk te worden. Ondertussen had ik mijn wonderdoosje op het bureau uitgestald. Spanning hiervoor was aanwezig en zelfs de stekker paste in het stopcontact. Ik kon dus mijn kastje opstarten. Nu werd ik toch zenuwachtig want opnieuw moest ik me tot Yusuf wenden en wist niet of hij zou ontploffen. Heel voorzichtig begon ik te vragen of hij aangesloten was op het machtige internet. Hij bevestigde dit. Ik vroeg hem hierna hoe hij dat vond. Het bleek een uitkomst voor hem te zijn en via de websites kon hij speuren naar koopjes voor de nieuwbouw. Een kleine sprong durfde ik nu te maken. Het zou voor mij ook wel een uitkomst zijn om hem bij te staan in zijn detectivewerk. Zijn hand gleed in zijn baard en zijn wenkbrauwen fronste zich. Ja, dat is even een probleem, liet hij mij weten. Erdinz, tot dan toe zwijgend alles in de gaten houdend en waarbij de wollen muts was verdwenen en waar onderuit een lichtkalende kop was gekomen, stond op en werd ook ineens behulpzaam. Een kabel werd er tevoorschijn getoverd en aangesloten op één of ander kastje onder het bureau van Yusuf. Jammer dat alleen de kabel te kort bleek te zijn en om nu met mijn geweldenaar naast Yusuf te gaan zitten leek mij op dit moment geen goed plan. Ik moest het vandaag dan ook maar zonder doen. Erdinz zou zorgen dat er een langere kabel zou komen. Ik was al lang blij dat dit zonder al te veel bombarie weer was opgelost. Mijn begeleider was inmiddels vertrokken en ik zat dus nu met mijn toekomstige collega in één en dezelfde kamer. Wel hadden we andere belangen. Toch durfde ik het nog aan om voor te stellen om een apart onderkomen te krijgen.

Ik denk dat Yusuf ook wel begreep dat dit niet lang kon duren. Zijn maatje kon ook niet gedurende het gehele project verscholen blijven zitten achter de stapels papier op het andere bureau. Opnieuw de ene hand in het stukje haar onder de kin en de andere spelend met het kralenkettinkje. Hij zou een oplossing bedenken. De dag vorderde en liep, zonder noemenswaardige incidenten, ten einde. De eerste kennismaking met mijn nieuwe thuis zat er op. Ik werd keurig door Yusuf, wat ondertussen mijn vriend was geworden, in mijn hotel afgezet, Hij zou de volgende morgen me weer op komen halen. Met een Salamayleikum, gelukkig nog net geen nachtkus gevend, namen we afscheid. Mijn eerste dag zat erop.

Hans van der Ster Tuzla, 20-02-2007

Related Posts:

  • No Related Posts

Leave a Reply

DMT MARINE EQUIPMENT
Transport & Offshore Services
Bogazici Shipping
Van Wijngaarden Marine Services B.V.
W.K.M. Cornelisse Trading B.V.
Robert Allan Ltd
Alphatron Marine
Sanmar Denizcilik A.?
Astilleros Armon
Sea Conquest Marine Surveys & Consultancy
Damen Shipyard Group