De Lunch

by Hans | June 27th, 2007

Yusuf, onze technische manager voor het nieuwbouw project hier in Turkije, nodigde me uit om een inspectie uit te voeren bij één van zijn onderaannemers. Deze uitnodiging nam ik graag aan. Immers, te zien hoe hier gewerkt wordt is altijd interessant en goed om te weten. We gingen met de auto en kwamen in een soort maritiem winkelcentrum. Allerlei winkeltjes die hun waren te koop aanboden m.b.t. de scheepvaart. Nadat we waren uitgestapt in dit Walhalla liepen we naar de werkplaats van zijn onderaannemer. Via een zijweg kwamen we bij een straat waar een soort riviertje langs liep. Dit bijna uitgedroogde kanaal leek zo te ruiken meer op een open riool dan op een drukke scheepvaart route. Aan dit illustere kanaaltje lag de werkplaats.

Via een kleine trap kwamen we aan op de beneden vloer, waar ons inspectie materiaal lag. Yusuf  bekeek een trapje, want dat was het uitbestede project, en keurde het met kenners ogen goed. We gingen verder de werkplaats in en kwamen bij een trap die naar de bovenverdieping ging. De treden van marmer, hadden betere tijden gekend en het eens zo mooie wit zag er nu zwart van het vuil uit. Op de eerste verdieping werd aan een deur gevoeld, die echter gesloten bleek. Opnieuw bestegen we een volgende trap en daarna nog een. Hier kwamen we aan bij het z.g.n. bedrijfsrestaurant. Het was meer de kantine. We werden verwelkomd door de eigenaar, die rustig bleef zitten, en we kregen een plaats aan zijn lange eettafel. Yusuf had het prima uitgekiend. Het was ondertussen lunch tijd geworden en we konden dus direct aan schuiven. In de kantine stond op een tafel een soort vertikaal opgestelde zonnebank. Aan de voorzijde hiervan op een stalen pen zat een stuk vlees. Onder de tafel stond een gasfles die voor de nodige energie voorziening zorgde voor onze zonnebank. Het geheel branden al lekker en het vlees rook geurig. Yusuf legde me uit dat dit de originele Kebab brander was met een heerlijk gekruid stuk rundvlees. De warmte van dit fornuis, wat ik voor zonnebank/hemel aangezien had, was heerlijk, want aan de andere zijde, vanwaar ik zat, stond het raam open en voelde ik de kou langs me nek trekken.

Yusuf vroeg of ik soep wilde, het bleek tomatensoep te zijn. Verder wilde hij weten hoe ik mijn Kebab wilde, n.l. met de rijst of apart. Ik stelde voor om het maar bij elkaar te doen. En in de korst mogelijke tijd stond de soep voor mijn neus. Ik nam voorzichtig een hapje, nadat ik mijn soeplepel met het bijgeleverde servet had schoongemaakt. De soep smaakte toch wel goed. Nadat ik de soepkom geledigd had werd de kebab op een bed van rijst opgediend. Wat ik eerder voor de zonnebank/hemel zag liggen bruinen lag nu voor me op het bord. Ook nu ging ik met een soort enthousiasme tot de aanval over. Het vlees smaakte prima, de rijst was wat minder, maar in z’n geheel kon het me toch wel bekoren. Al smullende van de maaltijd bekeek ik het gepruttel bij de zonnebank/hemel. De z.g.n. kok werkte, met een versleten pollepel, al draaiende de vleesklomp rond. Op een gegeven moment had hij mijn interesse in zijn werk in de gaten. Hij lachte mij toe met een wijd open mond waarin de eerste rij voortanden ontbraken. Ik weet niet of dat door het werk gekomen was en dat ze er uitgebrand waren of dat hij bij de laatst gehouden Olympische Spelen in de boksring had gestaan, maar een mond hygedentist zou er dagwerk aan hebben gehad. Ondertussen was mijn kebab opgeraakt en lag er alleen nog wat rijst op het bord. Yusuf vroeg of ik soms nog meer wilde. Ik bedankte hem vriendelijk. Met het opdienen van dit zojuist genuttigde hoofdgerecht was ook een schaaltje yoghurt meegeleverd. Op het moment dat ik me daar op wilde gaan storten, kreeg de moskee in de buurt het op haar heupen. Het “Allah is groot” werd luidkeels aangeheven. Ik besloot toch maar met mijn schaaltje yoghurt te beginnen. Dat bleek een juist besluit want na een minuut of 5 stopte de klaagzang vanuit het kerkgebouw.  De eigenaar stak, tijdens onze maaltijd, nog maar eens een sigaret op en babbelde er lustig op los met mijn gastheer. Aan elke maaltijd komt een eind en zo ook aan de onze. Maar voor we de eetzaal konden verlaten werd eerst nog het gebruikelijke glaasje thee genuttigd. De rokende statige eigenaar stond hierna op. Wat kan een mens zich vergissen.

De rijzige statige man bleek een korte en met gebogen rug zijnde vermoeide oude man te zijn. Toch ging hij ons voor naar de eerste verdieping. Daar konden wij zijn machines bewonderen. Een oude draaibank, een zaagmachine en nog meer van dit spul, wat volgens mij van de, niet ver hiervandaan gelegen scheepsloperijen, moet zijn opgepikt. Hij liet ons diverse zaken zien die hij voor de scheepswerven aan het maken was. Het was meer dan de moeite waard, dit originele ambachtswerk. We daalden af naar de begaande grond. Hier liet hij ons twee doeltjes zien. Yusuf legde me, met een grijns op zijn gezicht, uit dat dit de trainingsdoelen voor de voetbalclub Galataseray waren. Immers zijn club Fenerbache had dat niet nodig want die stonden in de competitie bovenaan. We namen afscheid van onze kromgebogen ambachtman en zochten de auto weer op. Tijd om, zoals vaak gebruikelijk, de middag tuk te doen was er niet. We gingen verder om plaatstaal te bekijken voor Yusuf’s nieuwe project. Een nieuwe sleper?  Voor wie die zou worden kon Yusuf nog niet zeggen. Ik vond het allemaal best. Ik had in ieder geval een bijzonder uitje gehad en was blij op zijn uitnodiging te zijn ingegaan.

Hans van der Ster Tuzla 09-02-2007

Related Posts:

  • No Related Posts

Leave a Reply

Transport & Offshore Services
Alphatron Marine
Van Wijngaarden Marine Services B.V.
Bogazici Shipping
DMT MARINE EQUIPMENT
W.K.M. Cornelisse Trading B.V.
Astilleros Armon
Robert Allan Ltd
Damen Shipyard Group
Sea Conquest Marine Surveys & Consultancy
Sanmar Denizcilik A.?