De Werf

by Hans | June 30th, 2007

In het Turkse Tuzla ligt de werf waar ik de komende maanden mijn tijd zal moeten doorbrengen. Tuzla ligt Zuid-Oost van Istanbul  aan de zee van Marmara. In vergelijking met Istanbul is het een dorpje. In het gebied van onze werf liggen wel honderd andere werven. Van groot tot klein, voor reparatie en nieuwbouw, voor tankers, coasters, sleepboten en zelfs jachten. Een mengelmoes aan faciliteiten. De werf waar ik, door mijn rederij, was gestald was een kleine werf. Zij bestond uit een grote loods en een stuk werfterrein. Op dit werfterrein stond onze nieuwbouw en in de loods de andere. De beide schepen waren al zover dat men kon spreken van een casco. Ze zagen er zo op de kant groot en robuust uit. Het werf terrein, zag ik in het voorbijgaan, lag een behoorlijk eind van de waterkant. Direct schoten er allerlei vragen door mijn hoofd. Hoe kunnen deze schepen te water worden gezet?. Moeten we wachten op de zondvloed? Komt er een kraan? Vragen die mij bezig hielden. Ik stelde ze aan mijn vriend Yusuf die mij een rondleiding gaf over deze bijzondere werf. Hij liet mij weten dat ze eerst dwars uit over het terrein werden geschoven en dan naar de waterkant, zo’n twee honderd meter verderop. Verbaasd keek ik hem aan. Lijkt mij toch een hele onderneming gaf ik hem te kennen. Dat gaf hij ook grif toe. Het zal er dan ook om spannen. Ik werd er niet erg vrolijk van. Moest ik dit begeleiden. Gelukkig lag de verantwoording nog niet bij mij. Ik zou er denk ik slapeloze nachten van krijgen. Een tewaterlating waarbij men eerst zo’n 250 meter over de weg moest manoeuvreren leek mij nu niet bepaald iets gezelligs. Van de werf zelf kon ik ook niet bepaald onder de indruk raken. De schepen echter wat meer, hoewel de kwaliteit mij beduidend minder professioneel voor kwam. In ieder geval zal dit ook te maken hebben met de prijsverhouding. Yusuf ging mij voor aan boord van de schepen. Liet mij de diverse bijzonderheden zien. Hij had er kijk op moet ik zeggen. Vanaf het topdek tot aan de machinekamer werd ik bijgepraat. Na zo’n twee uurtjes rond te hebben gescharreld hadden we het wel gezien. Er was nog genoeg werk te verzetten. Wij liepen naar het bewuste kantoor. Hier kreeg ik een aantal tekeningen voorgeschoteld. Die ik op mijn gemak kon gaan bekijken. Ondertussen was de thee getrokken en geserveerd door Ahmed. Ahmed behoorde ook tot het gezelschap van mijn vriend Yusuf. Hij was een soort ontvanger van goederen, boekhouder, administrateur en natuurlijk de kelner, thee bereider en serveerder. Ahmed sprak geen woord Engels en ik kon hem dus niet verstaan. Het enige wat hij ten gehore bracht was “Super” en hierbij doelend op met name de schaars geklede dame op de achterzijde van de krant. Echter zijn gebarentaal was voldoende om hem te begrijpen. Ahmed liep constant kantoor in en uit. Ik begreep dat hij een kettingroker was. Aan zijn gedraaf moet hij volgens mij zo’n twee pakjes sigaretten per dag wegwerken. Ik was, echter niet van plan om dit als een tallyman te gaan zitten turven. De rookwolken die hem achtervolgden waren voor mij genoeg. Ik was allang blij dat het, toch al kleine kantoor, geen opiumkit werd. Door al het drinken van de thee, moest ik ook natuurlijk lossen. Yusuf vertelde dat er toilet voorzieningen boven het kantoor waren. Bij de directie van de werf. Ik ging dan ook op onderzoek uit, omdat ik het benauwd begon te krijgen. De trap op naar boven. Boven aangekomen, kon ik de deur, met het bekende touwtje door de brievenbus, open doen. Deze stalen deur maakte nogal wat lawaai, waardoor ik bij het betreden van dit bovengelegen kantoorgedeelte werd aangestaard door een dame. Deze dame had n.l. het geluid gehoord van de deur. En zodoende kwam zij uit haar eigen heiligdom om te kijken wie er haar territorium betrad. De vrouw keek me onderzoekend aan en ging direct weer naar binnen en sloot de deur. Wat ik snel kon constateren was, dat zij een gezette dame, met een bril en de bekende lange soepjurk met op de haardos een hoofddoekje. Zij was een bijzonder figuur. Elke keer als ik deze ruimte via de geluidsdeur betrad kwam ze om een hoekje kijken. Je zou haast gaan denken dat zij de toiletjuffrouw was. Echter ik miste het bekende schoteltje. Toen ik op een onbewaakt ogenblik opnieuw de ruimte betrad, zag ik dat haar heiligdom een keukentje was. Zij bereide hier, naar ik aan de lucht al vermoede, de lunch voor de werf directeur.

Dagelijks werd ik verwelkomd door de portier. Hij begroete mij met het Turkse goedemorgen en bij vertrek met goedenavond. Ik nam tenminste aan dat hij dat uit zijn keel naar buiten bracht. De man drentelde de hele dag rond zijn portiers koninkrijkje. Vroeg aan niemand zich te legimenteren en bleef stoïcijns voor zich uitkijken. Ook hier was het thee zetten een favoriete bezigheid. Buiten zijn portiersverblijf stond een kookplaatje met een waterpotje en er bovenop de bekende theepot. Hij had vrienden. Om de haverklap stonden er werflieden bij hem voor een bakkie. Ik weet niet of hij een handeltje dreef, maar druk had hij het er wel mee.

Rond het middaguur werd het druk. De werf liep leeg. Alle drukte speelde zich slechts een paar meter bij onze werf af. De secondant van mijn vriend Yusuf, Erdinz, liet weten dat het lunch tijd was. Ik werd dan ook uitgenodigd om deze lunch mee te maken. Uit het bewuste bureau, van ons kantoor, werden twee gele velletjes uit een boekje gescheurd. Dit waren onze consumptie bonnen. Erdinz ging mij voor. De trap werd betreden en we kwamen boven bij een soort lokaal. Bij het betreden van dit lokaal, kon ik een dienblad pakken. Bij de dienbladen voorraad waren twee laden. Er lagen in de ene vorken en in de andere lepels. Ik volgde Erdinz zijn bewegingen en nam ook een vork en een lepel. We kwamen bij een soort vitrine waarop ons dienblad werd geplaatst. Achter deze vitrine stonden een aantal lieden in witte uniformen met mutsjes op hun gebruinde koppen. Wat ik wilde eten vroeg Erdinz. Bescheiden als ik was zei ik doe maar hetzelfde als jij. De geüniformeerde had een grote lepel in de hand. Hij kwakte een goedje op een bord wat me werd toegeschoven. Een kom soep en een schaaltje yoghurt completeerde de maaltijd. We liepen verder het lokaal in. Het was er druk en levendige gesprekken vulde de ether. Op de tafels lag stokbrood en er stond een kan met water. Men kon van het brood stukken afhalen en de meegeleverde glazen met water vullen. Het ging er zeer disciplinair aan toe. Na de maaltijd werden de tafels direct schoongemaakt en de klanten namen hun dienblad mee naar een soort muuropening waar al het gebruikte materiaal naar binnen werd geschoven. Binnen stond het catering apparaat klaar om deze spullen te ontvangen en te kuisen. Ook Erdinz en ik volgden dit ritueel. Nog geen tien minuten later, na onze lunch naar binnen te hebben gewerkt, stonden we weer buiten.

Buiten tegenover de ingang van onze werf, zat een man te slapen. Erdinz vertelde dat hij daar dagelijks zat, als het weer het toeliet. De man werkte bij een onderaannemer die wat in elektrotechniek deed. Hij was voor het sjouwerswerk. De elektromotoren die overhaalt moesten worden. Vooral het schoonmaken behoorde tot zijn taak. Je kon dat dan ook wel aan zijn kloffie zien. De man z’n T-shirt zag er niet uit. Je kon er haast soep van koken. Ook de man zelf zag er, door zijn figuur, niet om aan te zien uit. Zijn lichaam was zo dik dat het een lopend waterbed leek. Een nek had hij niet, omdat zijn hoofd zo groot was dat het leek of het op de romp was geschroefd. Zijn konen waren net vetkwabben. Tijdens het slapen ging heel zijn lichaam heen en weer ik hoefde me dus geen zorgen te maken of hij nog in leven was.

Die middag ontmoette ik nog meer werflieden, die me vriendelijk toeknikte. Het viel niet mee om direct allemaal hun gezichten te onthouden. Maar ik had hier nog tijd genoeg voor.

Tuzla 23-02-2007 Hans van der Ster

 

 

Related Posts:

  • No Related Posts

Leave a Reply

Alphatron Marine
Sanmar Denizcilik A.?
Bogazici Shipping
DMT MARINE EQUIPMENT
Damen Shipyard Group
Sea Conquest Marine Surveys & Consultancy
Robert Allan Ltd
Van Wijngaarden Marine Services B.V.
Astilleros Armon
W.K.M. Cornelisse Trading B.V.
Transport & Offshore Services