Het Straatje

by Hans | July 7th, 2007

Onze werf, waar de nieuwe schepen worden gebouwd, ligt niet direct aan het water. Het buiten terrein, waarop het casco nadat het uit de loods is geschoven, verder wordt opgebouwd, ligt ongeveer een 150 meter bij de waterkant vandaan. Het terrein echter is aan de achterzijde afgesloten door een andere werf. Op de helling van deze werf staat een schip in aanbouw. Om nu onze nieuwe schepen in het water te krijgen moeten ze dus naar het water worden getransporteerd. Een uitkomst is dat het werfterrein aan een straat ligt. Of echter beter gezegd straatje, want breder  dan 15 meter is het niet. In dit straatje gebeurt van alles.

Als men vanaf het water naar onze werf loopt komt men zoveel tegen dat het haast onmogelijk lijkt om met een auto hier langs te komen. Laat staan dat men een sleepboot van 500 ton hierdoor wil verplaatsen. Aan de rechterzijde staat het in aanbouw zijnde schip, van de eerder genoemde werf aan de achterzijde. De werf is daar niet afgesloten en het straatje is dus ook werfterrein. Men is er volop bezig met het stralen van de nieuwe staalplaten en het schilderen hiervan. Half in het straatje staan de verfblikken opgestapeld om te worden geopend en verwerkt. Geweldige activiteiten ontplooien er zich. Een klein stukje verder is men bezig met het aan elkaar fabrieken van de mast voor dit schip. Een koddig uitgedoste persoon, met een laskap op zijn hoofd een versleten overall vol met gaten, staart me met een brede grijns aan. Vriendelijk vraag ik aan hem, hoe lang hij met deze werkzaamheden nog bezig denkt te zijn. De man kijkt me ongelovig aan, als of ik van een andere wereld kom. Natuurlijk, hij snapt geen woord van wat ik hem vraag. Ik probeer het opnieuw nu met gebaren er bij. Wanhopig haalt hij zijn laskap van zijn hoofd en ook hij probeert met gebaren me duidelijk te maken wat ik allemaal van hem wil. Een nutteloze bezigheid blijkt al gauw. Ik geef het dan ook maar op en verlaat zijn stukje straat werkplaats. Weer een tiental meter verderop, maar nu aan de andere kant, staat een dieselmotor opgesteld. Aan deze motor wordt het nodige gesleuteld. Aandachtig bekijk ik het stukje techniek. Zo ontdek ik dat de machine van Japanse makelij is. De twee heren, die met deze motor bezig zijn, sleutelen aan de cilinderkoppen. De één heeft een soort stokersjasje aan. Men ziet dit soort out-fit ook wel eens op de bekende stoomdagen hier en daar in het land. Een dergelijk jasje is dan bevlekt met olie of smeer en de persoon in kwestie heeft meestal een oliespuit in de hand. Op zijn hoofd draagt hij dan ook nog een mooi stokerspetje. Onze sleutelaar echter heeft wel het bevlekte jasje aan, maar draagt geen pet en ook de oliespuit ontbreekt. De ander, ondanks de kou, draagt een T-shirt wat volgens mij eens wit moet zijn geweest. Zijn postuur is zo gezet dat de speklaag hem waarschijnlijk tegen de kou beschermd. Ik snapte nu ook waarom men de dagen ervoor, zich met een slijpmachine en staalborstel op deze cilinderkoppen aan uitleven was. De keurig kaal gemaakte koppen waren n.l. voor deze motor. Ook had ik ervoor wat voeringen zien staan. De gehele motor was dus in overhaal. Dat moet volgens mij toch een prestatie worden genoemd, als men bedenkt dat men deze machine hierin elkaar zet. De straat is immers stoffig en op de nabij gelegen scheepswerf is men aan het stralen en aan het verfspuiten. Ik ben dan eigenlijk ook wel benieuwd hoe lang dit stukje mechanisch vernuft zal kunnen draaien. Een poetslap heb ik niet gezien, of men moet het shirt van onze motorman hebben gebruikt. Gelukkig voor ons toekomstig transport werd de motor, nadat zij geheel gerestaureerd was, op een vrachtwagen geladen. Je zult als scheepseigenaar, of werktuigkundige deze motor maar in ontvangst mogen nemen. Gezegend ben je. Verder vergeet ik nog er bij te vertellen, dat naast deze motor een potkacheltje gezellig stond te branden. Af en toe werd er wat ontbost oerwoud in de stalen warmte bron gestopt waarna het straatje gelijk werd omgetoverd in een soort mistig Londen. In Rome zou men jaloers worden op de machtige witte rookwolken die uit de schoorsteen kwamen. Voor de twee motormonteurs scheen dat geen enkel probleem te zijn. Zij hadden in ieder geval geen kou meer. Aan de overkant van dit geknutsel stond een plezierjacht. Ongeveer een acht meter lang. Ik moet zeggen het zag er redelijk uit. Van wie dit stukje watersportgebeuren was, is mij tot nu toe onduidelijk gebleven. Een dag voordat we met ons eigen transport over de weg zouden beginnen werd zij verwijderd. Waar zij naar toe ging ook dat bleek voor mij een mysterie. Maar goed opnieuw was het straatje een stukje opgeklaard. Verder lopend kwam ik uit bij ons elektrotechnisch reparatie bedrijf. Ook hier vond men het nodig het straatje te gebruiken als verlengstuk van hun werkplaats. Er stond een soort kookpan waarin het anker van de elektromotor was geplaatst. Het geheel werd opgewarmd met een dompelaar. Extra verwarming aan deze kookpot werd gegeven door een gasbrander die zijdelings tegen de pan was neergelegd. Het vloeistofmiddel, in dit kookwonder, was één of ander soort chemicaliën, ik kreeg ademhaling problemen toen ik er te dicht bij in de buurt kwam. Het vloeistofmiddel werd vervolgens aan de kook gebracht wat resulteerde in een zeer schoon anker. Als men het ziet is het niet voor te stellen dat het tegenwoordig nog mogelijk is dat dit soort praktijken nog gebruikelijk zijn. De gebruikte kookvloeistof zal ook wel gewoon in het straatje worden geloosd. Maar goed, we vervolgen onze weg door dit straatje. Men treft om de zoveel meter een open container aan waar vuil in wordt gestort. Ik was zeer verheugd dit te constateren. Dus toch is men hier milieu bewust bezig dacht ik. Zeker toen ik op een gegeven moment een aantal mensen in de containers zag neuzen. Mijn Turkse vrienden vertelde dat dit zigeuners waren en uitzochten wat voor hen nog bruikbaar was. Voor eventuele verkoop of voor eigen gebruik. Men zal hier nimmer achter komen. Ze komen uit het niets en verdwijnen ook weer spoorslags. Voor de werven een uitkomst, want de containers konden weer opgevuld worden. Tot slot kwam ik terecht bij de schroothoop. Ook dit lag in het straatje. Wel was dit zorgvuldig gemarkeerd en beschermd om diefstal te voorkomen. Ik hoefde me geen zorgen te maken dat dit zou blijven liggen. Op de dag dat ons nieuwbouw zich in beweging zou gaan zetten kwam er een vrachtwagentje, een soort pick-up. Deze pick-up had een weegschaal bij zich. Keurig werden de stukjes schroot op deze bascule geplaatst en gewogen. Na de weging werd alles in de laadbak van de pick-up geladen. Zo kwam het straatje er steeds beter uit te zien. Om uiteindelijk vast te stellen dat het straatje was schoongeveegd en klaar lag voor ons wegtransport. 

Hans van der Ster
Tuzla 02-04-2007  

Related Posts:

  • No Related Posts

Leave a Reply

Bogazici Shipping
Damen Shipyard Group
Van Wijngaarden Marine Services B.V.
W.K.M. Cornelisse Trading B.V.
Robert Allan Ltd
Transport & Offshore Services
Astilleros Armon
Sanmar Denizcilik A.?
Sea Conquest Marine Surveys & Consultancy
Alphatron Marine
DMT MARINE EQUIPMENT