Het Transport

by Hans | July 21st, 2007

Het met vlaggen behangen gevaarte kon in beweging worden gebracht. 500 ton staal moest van de werf naar het water. Geen kleinigheid. Maar hier in Turkije wist men daar wel raad mee. Zij hadden dit in het verleden ook al, met eerder hier op de werf gebouwde sleepboten, gedaan. Dat kunstje verstonden ze en dit zouden ze dus wel weer even flikken. Geen enkel probleem. Onze sleepboot stond keurig op de glijstoelen voor de tewaterlating en er onder lagen de z.g.n. skidbanen. Deze skidbanen waren hard houten balken. Zo’n 80 stuks. Netjes in een rij. De glijstoelen waren keurig met elkaar verbonden. Met aan de voor en achterzijde een balk waarop stroppen konden worden ingespannen. Als je het geheel zo zag dan was je er bijna van overtuigd dat er om de hoek van de werf een aantal paarden stonden te wachten om het zaakje in gang te zetten. Niets was minder waar. Een tiental Turkse arbeiders zouden voor het transport zorgen. Je moet je nu niet direct gaan voorstellen dat je een aantal personen in rode Mammoet overalls en met van die mooie zilverkleurige helmen, vol met stickers, ziet rond lopen. Nee, zij zien er iets anders uit. De aanvoerder, een al wat oudere heer, loopt parmantig rond het schip en geeft aanwijzingen. Hierbij houdt hij volhardend de handen in de zakken. Zijn pet staat ver achterover op de verweerde bruine kop. Hij draagt een blauwe overall en de schoenen zijn versleten. De mammoet mannen zijn verschillend gekleed. Van poloshirt tot hemdsmouwen en van werkbroek tot streepjespak. Ook het schoeisel is gevarieerd van werkschoen tot de puntige lakschoen. Van persoonlijke veiligheids uitrusting heeft men hier niet gehoord. Op een houtskool vuurtje, in de nabijheid van de glijbanen, stond een afgekeurde 20 liter verfblik. Hierin werd een soort vet aan de kook gebracht. Gelijk moest ik denken aan, de dag eerder, geslachten schapen. Zou hun vet hier aan de kook worden gebracht? Je weet dat immers niet. Alles heeft een bestemming. Het goedje werd op de houten balken gesmeerd om een lekkere glijlaag te krijgen. De kabels in de grondblokken werden gespannen. Verbazingwekkend het achterschip bewoog. De aanvoerder keek hierbij om zich heen of alle toeschouwers wel in de gaten hadden, dat hij dit toch had klaar gespeelt. Nadat er zo’n 5 meter naar het ons zo bekende straatje was geschoven, was het voorschip aan de beurt. Ook hier werden de draden in de blokken gespannen. Er kwam kracht op, men zag de blokken van de grond komen. Ineens een kreet van een van onze mammoetmannen. Het ging niet naar wens. Eén van de kabels die met de grondstopper en het blok was verbonden stond op breken. De aanvoerder bleef nuchter kijken. Een draad wordt wel eens wat ouder en dan moet hij worden vernieuwd. Hij was dus niet te vroeg afgekeurd. Dit was zijn moment. Maar waar haal je op zondag zo snel een nieuwe draad vandaan. Geen ramp, morgen is er weer een nieuwe dag. De gehele operatie werd stil gelegd. De hekken rond de werf werden weer terug geplaatst. Ons scheepje stond dus weer veilig tegen diefstal achter slot en grendel.

Ondertussen was de nieuwe dag aangebroken. De hekken waren inmiddels verwijderd en onze mammoetjongens waren al volop in de weer met allerlei nieuwe stroppen en draden. Onze aanvoerder was ook druk doende om alles in goede banen te leiden. Deze regel neef commandeerde zijn troepen naar alle hoeken van de werf. We konden weer van start.

Op het moment dat het transport zich in beweging wilde gaan zetten, het was haast niet te geloven, kwam de loods aan boord. Behendig klom hij langs de uitgerolde touwladder omhoog. Met een brede grijns stond hij parmantig op het achterdek. Wat hij zoal naar beneden stond te brullen was me volledig onduidelijk, maar het transport kwam weer in beweging. Vreemde vogels die Turken. De kookpot met vet was zich ook weer volop aan het opwarmen. Driftig werden nog extra stukken hout op het vuur gegooid en werden de balken gesmeerd. Het ging geweldig en schoten al aardig op. Dan ineens deed er zich een merkwaardig voorval voor. De voordraad schoot terug op de verhaalkop van de winch. Deze sloopwinch was een drietal weken eerder op de werf afgeleverd en hierna grondig overhaalt. Een tegenvaller. Hoe kon dat nu weer vroeg iedereen zich af. Na een grondig onderzoek constateerde men dat de koppeling er uit was geschoten. Een balk werd tevoorschijn getoverd en dusdanig gemonteerd dat de koppeling er niet meer uit kon schieten. Karwei geklaard en men ging weer verder. Na een tiental minuten precies het zelfde geval. Nu echter was de verhaalkop gezellig omhoog gekomen. Het was om treurig van te worden. De technisch specialisten werden er bij gehaald. De verhaalkop gelicht en tot slot weer terug geplaatst met een bus die werd geborgd. De dag liep ten einde en onze 500 tonner stond weer een aantal meters verder. Echter, en dat was jammer, precies op de plaats waar het hek moest komen. Het hek kon dus niet worden terug geplaatst. Dan maar een extra wachtsman bij ons scheepje.

Een nieuwe dag met nieuwe kansen. De reis naar het water werd vervolgd. De voorwinch werkte weer. De glijbalken waren verplaatst, de stroppen op de kettingen verankerd en zodoende konden de draden weer worden gespannen. Het sein werd gegeven. Weer ging het met meters tegelijk over het asfalt. De ene na de andere glijbalk kon, nadat het gevaarte was gepasseerd, worden weggenomen en aan de nadere kant weer worden neergelegd voor een volgende passage. Door al dit klunen kwam ons scheepje dan uiteindelijk in het straatje terecht, voorwaar een bijzondere gebeurtenis. Men kon zich nu gaan concentreren op de langsscheepse verplaatsing. Dat men niet al te veel op één dag aan kon bleek al gauw toen alles was ingespannen voor een volgende trek.

Het wegdek kwam omhoog. De krachten die vrij kwamen hadden het anker dusdanig op de proef gesteld dat zij het niet meer kon houden. De weg begon te bollen, het asfalt scheurde, terwijl er geen aardbeving waar te nemen was. Verder transport bleek op dit moment onmogelijk. Onze mammoetmannen begonnen weer van alles te verzinnen en te improviseren, maar helaas de dag liep weer ten einde. Het grote voordeel van deze dag, men was erin geslaagd het werf terrein vrij te krijgen. Hierdoor kon het hek ook weer worden terug geplaatst. Echter nu was de weg geblokkeerd.

De nieuwe dag was aangebroken en ons transport stond klaar om de stap naar het water te gaan maken. Opnieuw lieten de eerste uren een geweldige vooruitgang zien. Totdat de lagers van de achterwinch het begaven. Een hoop gereutel uit de tandwielkast was voorlopig weer het einde van het transport van deze dag. Maar met een positieve instelling en in het achterhoofd, dat we weer wat waren opgeschoten, werd de achterwinch onderhanden genomen. Ondertussen werden er contacten gelegd met de buurman. Hoewel, geen vrienden van elkaar, kon men buurman’s winch gebruiken. Hij kon niet anders omdat z’n eigen werf ingang geblokkeerd was door onze sleepboot. Door onze mammoetmannen werd alles in gereedheid gebracht om de volgende dag vroeg te kunnen beginnen. Dat dit geen overbodige maatregelen waren bleek alweer snel.

Ons transport liep min of meer vast tegen een, aan de gevel hangend, balkon. Nog steeds werd de mammoetaanvoerder, niet warm of koud van deze nieuwe tegenslag. Een kraanwagen werd opgetrommeld. Maar hoe moest deze kraanwagen, met haar personenbakje, door de geblokkeerde weg aan de achterzijde van het schip komen. Opnieuw moest ik constateren dat ik weinig wist van zwaar transport. Je ging gewoon met je kraanwagen, door de andere straat en stak dan tussen de panden door, tot je bij de achterzijde van onze sleepboot was, en begon je werkzaamheden. Gasflessen, brander en twee mannen werden in het bakje geladen. De kraan werd uitgeschoven en vakkundig werd het balkonnetje weggebrand. Een obstakel minder. Dat dit een dag vertraging gaf zal duidelijk zijn.

De reis ging de volgende dag verder. En zo waarlijk het verdere transport ging bijna vanzelf. Na een week sjouwen en manoeuvreren, door onze Turkse mammoet vrienden stond onze sleepboot gereed voor de tewaterlating. Een klus was geklaard. Apentrots namen ze de vele schouderklopjes in ontvangst. Het mooiste moment zou morgen aanbreken als zij hun zorgen kindje aan het water konden toevertrouwen.  

Hans van der Ster
Tuzla 08-04-2007  

Related Posts:

  • No Related Posts

Leave a Reply

W.K.M. Cornelisse Trading B.V.
Alphatron Marine
Van Wijngaarden Marine Services B.V.
DMT MARINE EQUIPMENT
Transport & Offshore Services
Sanmar Denizcilik A.?
Astilleros Armon
Robert Allan Ltd
Sea Conquest Marine Surveys & Consultancy
Bogazici Shipping
Damen Shipyard Group