De Tewaterlating

by Hans | July 28th, 2007

Deze zaterdag, toen ik mijn kantoor binnenkwam, zag ik mijn vriend Yusuf keurig in het pak gestoken en met een stropdas om was hij om door een ringetje te halen. Omdat ik geen vermoeden had wat er aan de hand was, vroeg ik of hij ging trouwen. Hij glimlachte naar me en vertelde dat hij zelfs al kinderen had. Maar direct er achteraan liet hij me weten dat er wel een doopfeest was. Niets vermoedend dacht ik dat hij waarschijnlijk eerder weg moest voor dit feest. Echter, hij nodigde mij uit om de doop plechtigheid mee te maken. Ik liet hem weten dat ik er niet erg op gekleed was. Hij vond dat geen bezwaar en ik ging hierna dan ook maar gewillig op zijn uitnodiging in. Hij vertelde dat de doop drie werven verder was. Toen werd alles me duidelijk, dat het om de doop van een schip ging, een tewaterlating.

Een tewaterlating of doop is veelal een speciale gebeurtenis. Altijd gaat het samen met het gebruik van een vloeistof. In alle gevallen worden er toespraken gehouden, zegeningen uitgesproken, waarbij een lang leven of een behouden vaart wordt toegewenst, gevolgd door gezang, geklap of gefluit. Of het hier nu de doop van een kind betreft of die van een schip, de doelstelling is hetzelfde. Gelukkig is het niet zo dat, op dat moment, het kind uit de armen van de moeder of vader glijdt, terwijl het bij een schip juist de bedoeling is dat het uit de omarming van de werf wordt losgeweekt. Uiteindelijk gebeurt het bij het kind ook, echter op een later tijdstip. Ik was dan ook in de veronderstelling dat het hier niet anders zou gaan. Mijn veronderstelling kwam dan ook wel aardig uit, alleen niet zoals ik dat gewend was.

Bij het betreden van de werf dacht ik eerst dat het om een begrafenis ging. Overal hingen bloemenkransen, dit was inderdaad een blijk van medeleven, echter niet zoals wij medeleven getuigen. De omliggende werven en onderaannemers hadden gezorgd dat het nieuwe schip in een bloemenzee het ruime sop kon kiezen. Yusuf en ik werden verwelkomd door diverse vrienden en kennissen van Yusuf. Die, gelukkig, alleen Yusuf al kussend om de nek vlogen.  De nieuwe eigenaar, een rijzige grijze man met een lange donkere coat een mond vol goud met gouden ringen aan de vingers en in de linkerhand een gouden rozenkrans, die hij opzichtelijk al draaiendetentoon stelde, begroette Yusuf met een korte kus. Hij was druk doende om iedere aanwezige snel te laten weten dat het zijn speeltje was wat vandaag ieders aandacht vroeg.

Op het werf terrein was een podium opgebouwd en recht er tegenover een soort tribune. De stoelen waren keurig bekleed met een soort jurk. De genodigden konden hier plaats op nemen. Ondertussen had ik dorst gekregen en dacht dan ook aan een lekker koud glaasje bier. Immers gebruikelijk bij een doopfeest. Mijn oog viel dan ook op een kelner, die met zijn dienblad de gasten van een versnapering probeerde te voorzien en er uitzag als een pinguin. Voorzichtig schoof ik zijn kant op en op een geven moment kon ik het dienblad aanraken. Groot was mijn teleurstelling toen ik alleen een glas Cola te pakken kon krijgen. Maar ach dorst of niet, men moet bij zo’n gebeurtenis niet te kieskeurig zijn. De Cola werkte ik in de kortste keren naar binnen. Doch nu deed er zich een klein probleem voor, waar liet ik het lege glas. Op een tafeltje zetten bij de genodigde leek me niet verstandig. Het in mijn zak houden nog minder. Gelukkig dook de Turk in het witte vestje weer op en opgelucht kon ik mijn glas, op het inmiddels lege dienblad, kwijt.

De ceremonie diende zich onverwachts aan met het binnen marcheren van een muziek bandje. De Turkse klanken galmden over het terrein en dit muzikale onthaal ging vooraf van een dansende Turk uit het Ottomaanse rijk. Dit vergezeld van door merg en been gaande kreten. Een ieder op het terrein vond het klaarblijkelijk een fantastisch gebeuren, gezien het applaus dat na de voorstelling werd gegeven.

Op dat moment verscheen er een mooie dame op het podium, die met haar microfoon de toehoorders toesprak en een welgeklede heer op dat podium wist te krijgen. Deze heer, vertelde Yusuf, was de vertegenwoordiger van de rederij. In een twee minuten durende sessie moest hij volgens mij verteld hebben, hoe blij hij was met het naast hem liggende resultaat. Hierna verliet hij het podium. De dame kondigde een nieuwe kandidaat aan. Deze heer bleek de werf directeur te zijn. Ook deze heer had twee minuten nodig om zijn toehoorders te vertellen hoe fijn hij het heeft gevonden dat zijn werf uitverkoren was voor de bouw van dit prachtige en, naar zijn idee, het beste ooit gebouwde schip op deze aardkloot was. Opnieuw kwam mijn mooie dame naar voren en nodigde de eigenaar uit om ook zijn verhaal te doen. Hij was natuurlijk zo trots als een pauw en zoals het er naar uitzag er nog wel wat bestellingen bij deze werf zouden volgen. De volgende spreker in de rij was een wat oudere heer, die echter niet bleef staan, doch keurig door onze vriendelijke mooie microfoon dame, van een stoel werd voorzien. Gezeten op zijn zetel, met een wat arrogante blik, begon hij zijn toespraak. Ik kreeg in de gaten dat dit, hoewel ik de Turkse taal niet beheers, niet een toespraak was m.b.t. het schip. Hoewel ik wel begreep dat de lofprijzingen elkaar in rap tempo opvolgde. Het “Allah is groot” en “als God het behaagt” werden door mij diverse malen opgevangen. Toen ook nog een soort gezang uit de luidspeakers opsteeg begreep ik, dat dit een kerkvorst moest zijn die zijn schaapjes tot bidden opriep. Ik zag dan ook al het volk om me heen met de handen op borsthoogte open gevouwen dit aanhoren. Deze toespraak duurde wel wat erg lang naar mijn zin. Ik begon te twijfelen of ik wel de juiste beslissing had genomen. Maar kon mijn vriend Yusuf immers niet teleurstellen. Uiteindelijk hield de kerkvorst het voor gezien. Mijn mooie dame nam weer het woord. Nu werd ik helemaal gevangen door een aantal schoonheden, die het podium betraden. Deze dames, vier in een rij, werden voorzien van een cadeau. Ik begreep van mijn vriend dat dit de meters van het schip waren. De dames verlieten hierna het podium weer net zo snel als ze waren gekomen. Immers de buit was binnen.

Op hetzelfde moment, dat de dames het podium verlieten, week de menigte uiteen en kwamen een aantal notabelen figuren naar voren. Door een omroeper werd het werfpersoneel toegesproken. Een gehamer uit diverse hoeken werd hoorbaar. Een gejuich zwol aan. Ik zag mijn dopeling langzaam en hierna steeds sneller van me wegglijden. Een getoeter en gefluit van omliggende werven en schepen zwol aan. Een soort heteluchtkanon blies een partij luchtballonnen de hoogte in. Mijn dopeling werd opgevangen door klaar liggende sleepboten. Alles was zonder problemen verlopen en weer lag een stukje staal in het water om de wereld zeeën te bevaren. Hierna moest ik helaas constateren: “Dat was het dan”. Geen vloeibare versnaperingen en geen hapjes. Mijn Yusuf liet mij weten dat we terug gingen naar onze eigen werf. Door de haag van bloemen kransen verliet ik de werf zoals ik ook gekomen was. In het eigen kantoor hebben we, als versnapering op de gebeurtenis, eerst maar een kop thee gedronken. Deze belevenis, waarvan ik aan het begin twijfelde, had ik niet graag willen missen.                

Hans van der Ster
Tuzla, 13-02-2007

Related Posts:

  • No Related Posts

Leave a Reply

Sanmar Denizcilik A.?
Bogazici Shipping
Van Wijngaarden Marine Services B.V.
W.K.M. Cornelisse Trading B.V.
Astilleros Armon
DMT MARINE EQUIPMENT
Robert Allan Ltd
Transport & Offshore Services
Damen Shipyard Group
Sea Conquest Marine Surveys & Consultancy
Alphatron Marine