De Bovenburen

by Hans | August 4th, 2007

Zij woonden er al toen ik voor het eerst mijn appartement betrok. Het penthouse was hun onderkomen. Op het moment, dat ik mijn eigen aan het nestelen was, wist ik dat nog niet. Ik had het te druk om mijn omgeving direct af te tasten. Dat was, bleek later, een geweldige fout. De eerste nacht, van mijn verblijf, wist ik niet goed wat er aan de hand was. De bovenburen gingen zo te keer dat ik het gevoel kreeg, hoewel ik die zelf nooit heb meegemaakt, van een orgie. Ik werd er wakker van. Ik hoorde haar zo hard krijsen alsof ze werd vermoord. En dat hield ze redelijk lang vol. Door mijn reizen van de afgelopen dag was ik vermoeid en viel op een zeker moment toch wel in slaap. De volgende ochtend vroeg ik me af wat er aan de hand was. Ik durfde er niemand naar te vragen. Ook in het restaurant kon ik niets waarnemen wat misschien de aanleiding van afgelopen nacht zou kunnen zijn geweest. Het vrachtwagen verkeer had alweer de overhand en andere geluiden leiden me af en ik vervolgde mijn ontbijt. Ik hoopte dat dit een eenmalig geval zou zijn. Ik had me dan ook heilig voorgenomen, als dit aanhield, ik er toch wat van zou gaan zeggen. Ik zou echter wel proberen dit zo subtiel mogelijk te doen. Je weet immers niet of het hun bruidsdagen waren. In het verdere verloop van de dag schonk ik er geen aandacht meer aan en vergat het incident zelfs. Na mijn werkdag, heerlijk te hebben gedouchte en te hebben gedineerd en hierna nog wat te hebben nagepraat met andere mensen die hier op de werven bezig waren met reparatie en/of nieuwbouw, begaf ik me eigen naar mijn appartement. Eenmaal in bed viel ik snel in slaap, doch op een zeker moment werd ik wakker van het gebeuren boven mij. Opnieuw was het feest zo leek het. Ik kon weer met volle teugen meegenieten van wat zich boven mijn verblijf afspeelde. Dat het niet in stilte gebeurde bleek al weer snel en was weer vergelijkbaar met de vorige dag. Het was om knettergek van te worden. Toch kon ik me er niet echt kwaad om maken. Je bent zelf ook jong geweest dacht ik, dus waarom zou je een ander daarom hun pleziertje niet gunnen. Wel ging ik wat meer gerichter liggen luisteren. Vieze oude man, dacht ik. Doch ik kon nog niet direct de nachtgeluiden thuis brengen. Ook nu viel ik op een gegeven moment weer in slaap. Ik moest er eigenlijk ook wel een beetje om grinniken, dat men zonder enig schaamtegevoel men zulke geluiden midden in de nacht naar buiten durfde te brengen. De andere dag kon ik dit echter niet uit mijn hoofd zetten. Ik vroeg me af hoe men zo vrij kan zijn. Ik werd er een soort waakzaam door. Dat bleek dan ook de juiste instelling te zijn. Na nog wat nachten dit spel te hebben mogen volgen en met het raam open beter de geluiden op te kunnen vangen kwam ik er achter.

Ons paar bedreef de liefde onder de sterrenhemel. Het penthouse bleek daar een geschikte plaats voor te zijn. Zij, Zilver Meeuw, en Hij, Kok Meeuw, voor het gemak maar even deze burgerlijke namen gegeven, waren de oorzaak van mijn regelmatig verstoorde nachtrust. Ik kon het hun dan ook niet kwalijk nemen dat zij het voorjaar aangrepen voor hun spel. Gelukkig kwam er na deze bronstijd wat rust in de tent. Ik vergat dit jonge geluk. Ook omdat het ’s nachts volkomen rustig bleef. Alleen bij het krieken van de dag kwam er weer leven in de brouwerij, maar daar waren meer gevleugelde vrienden de oorzaak van. Na twee maanden echter werd ik weer gewekt door de geluiden uit het penthouse. Deze geluiden echter waren niet in overeenstemming met de geluiden van het voorjaar. Ik dacht dat het in de zomer er misschien anders aan toeging dan in het voorjaar. Maar naar later bleek was dit toch niet zo. Ook de volgende dagen was het weer raak. Toch bleef ik het gevoel houden dat alleen het vrouwtje “Zilver” de aanleiding was van de hemelse geluiden. Het mannetje “Kok” hoorde ik sporadisch. Op een gegeven moment, terwijl ik achter mijn bureau zat en naar buiten keek, nam ik uit mijn ooghoeken iets waar. Even vergat ik het. Maar al spoedig zag ik het weer. Boven op de schoorsteen van het penthouse zat malief  te krijsen. Hier moest ik het mijne van weten. Voorzichtig deed ik het gordijn weg. En als een volleerde voyeur lag ik op de loer. Daar was het weer. Nu kon ik het beter zien. Onder de televisie antenne schotel zaten ze. Klein en donzig, de kids van Zilver en Kok, Saskia en Jeroen, zal ik ze voor het gemak maar noemen, waggelend op de dakpannen, doch niet verder dan het territorium onder de antenne schotel. Zodra er een indringer in de nabijheid kwam ging ma als een gek tekeer. Ze vloog en krijste rond de schoorsteen. Waar Pa op dat moment was kon ik niet vatten. Zo ging dit waken nog even door. Op een gegeven moment kwam Pa aanvliegen. Ze waren nog niet uit elkaar er had dus nog geen echtscheiding plaats gevonden, dat stelde me gerust. Maar waar was Pa dan naar toe geweest?. Had hij een ander liefje? Of was hij de bloemetjes aan het buiten zetten geweest. Niets van dit alles. Hij was de goedheid zelve. Hij streek neer op het dakterras van het penthouse en daar ging zijn bek open. Hieruit kwam de maaltijd voor de kleintjes. Dit vertederende gedoe werd diverse malen per dag herhaald. Tafel manieren waren er echter niet bij. Het was knokken om als eerste de bek van vader leeg te pikken. De oude baas liet dit gewillig toe. Ma bleef wakend op de schoorsteen en hield hierbij ook geduldig het voedingsproces in de gaten. 

Elke dag als ik van mijn werk thuis kwam lichtte ik het gordijntje om te kijken wat de vorderingen waren. Na een week waren de kleintjes al zover dat ze niet meer onder de antenneschotel zaten, maar vrolijk op het penthouse dak heen en weer liepen. Ma zat nerveus dit gedoe, met de kop heen en weer draaiend, in de gaten te houden. Ik zag mijn kans schoon om als een echte paparazzia een plaatje te schieten. Dat was, moet ik eerlijk bekennen een levensgevaarlijke bezigheid. Toen ik op het balkon verscheen begon Ma weer haar keel op te zetten, en krijste heel Tuzla bij elkaar. Waar Pa zo snel vandaan kwam wist ik niet, maar die vloog rakelings langs me. Toch kon ik snel een paar plaatjes maken, voordat Pa opnieuw voorbij suisde. Ik ben maar weer snel naar binnen gegaan om dit jonge geluk niet al te veel stress te bezorgen. De rust keerde terug. Ma zat weer pontificaal op de schoorsteen kap en Pa was weer in geen velden of wegen te bekennen. De jeugd liep rustig op de penthouse pannen rond te drentelen. Elke dag en twee weken lang zag ik het spul op en neer lopen. In de kortste keren waren zij hun donzige jasjes kwijt. Toen ik op een gegeven moment thuis kwam, was het niet alleen stil maar was ook de familie meeuw spoorloos verdwenen. Het was jammer, dat ze er niet meer waren. Ik was weer alleen. Het schept immers een soort band nietwaar. Wel kan ik u vertellen dat ook ik in die paar weken weer milieubewuster ben geworden. Ik zal dan ook niet meer mopperen op hun, altijd ongelegen komende momenten, vallende uitwerpselen

 Hans van der Ster
Tuzla 06-06-2007  

Related Posts:

  • No Related Posts

Leave a Reply

Sea Conquest Marine Surveys & Consultancy
Alphatron Marine
Robert Allan Ltd
Astilleros Armon
Van Wijngaarden Marine Services B.V.
Sanmar Denizcilik A.?
Damen Shipyard Group
Transport & Offshore Services
DMT MARINE EQUIPMENT
W.K.M. Cornelisse Trading B.V.
Bogazici Shipping