Het Personeel

by Hans | August 21st, 2007

In een hotel is het meestal een komen en gaan van mensen. Zij brengen er de nacht door of blijven zelf een tijdje logeren. Door mijn werkzaamheden voor onze nieuwbouw was het voor mij ook niet met een nachtje gedaan. Het zouden zelf maanden worden, doch dat had ik ook niet direct voorzien. Wel leer je een hoop mensen kennen en zelf het personeel gaat men op den duur leren kennen. Ik kreeg dus een goed inzicht wat voor vlees men in de kuip had. Ik moet zeggen dat het een uitzonderlijk gevarieerde groep was. Niet te vergelijken met de menukaart die ik na een week al uit mijn hoofd had leren kennen. Men kan niet verwachten dat het net zo lekker en gezellig dineren is als thuis. Het bekende klokje tikt daar nu immers anders. Om met het bedieningspersoneel te beginnen loopt er een dametje genaamd Anis. Zij wordt dus direct door ons allen Anijs genoemd. Ze heeft een aantrekkelijk figuur, ravenzwart lang haar, gescheiden en vol praatjes. Ze fungeert als een soort maitre de hotel. Spreekt drie talen, Turks, Duits en Engels. Kan soms heel brutaal zijn en wordt dan onmiddellijk door onze Duitse herder tot de orde geroepen. Een aardig mens, maar men moet haar op een afstand houden. 

Dan hebben we een meisje waar iedereen wel een avondje me zou willen stappen. Zij heeft een figuurtje waar menig vrouw jaloers op zou zijn. Heeft blond haar en praat zachtjes en wat lijzig. Bon apetite is haar stokpaardje. Denk dat ze dat uit haar hoofd heeft geleerd. Na al die maanden ben ik er nog steeds niet achter hoe zij nu werkelijk heet. Het is in ieder geval een moeilijke Turkse naam. Ze is altijd vriendelijk heeft helaas geen gevoel voor humor. De volgende die voor ons hotel gasten zorgt is Julia. Zij is een meisje van het platteland. Tenminste dat nemen we aan. Ze spreekt geen woord Engels maar probeert wel de service te verlenen die in een restaurant wenselijk is. Ook, zij is gescheiden omdat zij Westers wilde leven en er ook naar wilde kleden, dit tegen de zin in van haar Turkse huispappa, die haar dan ook aan de kant heeft geschoven. Het dragen van het hoofddoekje en het sloven in de keuken was voor Julia dus niet weggelegd. Een duidelijk geëmancipeerde juffrouw. Overigens is ze een hele lieve dame maar heeft moeite om een lekker koud glas bier met schuimkraag in te schenken. Het tinnetje moet en zal uitgeschonken in het glas passen. Men waant zich dus, als het glas bier wordt geserveerd in een Britse Pub. Alleen de sfeer ontbreekt. Het ontbijt meisje is eigenlijk de beste van het stel, die er bij onze Duitse Herder rondloopt. Hoewel de ochtend hap elke dag hetzelfde is, krijg je bij haar het idee, dat er steeds iets nieuws wordt geserveerd. Een niet al te knap meisje, maar een grote steun voor ons Duits opperhoofd. Tot slot is er een nieuw meisje aangenomen. De oude, van Russisch makelij, was ontslagen omdat zij varkensvlees serveerde en dit als schapenvlees aan de man bracht. Dit werd niet in dank afgenomen door onze moslim broeders. Ook was zij illegaal wat haar ontslag eenvoudiger maakte. De nieuwe moet dus duidelijk wennen, volgens onze herder kan dit nog wel even duren. Wel tracht ze al aan diverse tafels de bestellingen op te nemen. Wat dan ook betekent dat je het hierna nog een keer moet vertellen aan de andere meisjes. Toch moet ik zeggen de wil is er en is dus positief maar wel vermoeiend. De bediening door deze meisjes is bedenkelijk te noemen. Een gedegen opleiding in de horeca zal hier denk ik debet aan zijn. Zodra je onderweg bent naar de ontbijttafel wordt er al gevraagd of men koffie of thee wil drinken. Zo’n vlotte bediening is uiterst prettig, doch men mag hopen dat de geserveerde vloeistof niet koud is als men eenmaal aanschuift. De jus de range wordt over je bord voorlangs naast het broodmandje geplaatst. Het brood is gesneden in hompen die doet denken aan de voederbak van een paard. Het brood is echter heerlijk vers en knapperig. Er ligt dan ook naast het bord een vleesmes om dit knapperige stuk huisvlijt te snijden. Om deze stukken te belegen staat er een schaaltje kaas, salami en gerookte ham. De schaaltjes zijn voorzien van een plastic folie. Dit is om de vliegen weg te houden, maar tegelijkertijd staat het vocht onder het plastic te zweetdruppelen op het beleg. Het is dan ook niet erg aantrekkelijk om je hompje brood hier mee te beleggen. Maar zo als in elk goed hotel staan er ook op tafel kuipjes met smeerkaas en zoetwaren. De dames zijn gastvrij en vragen elke morgen trouw of men een ei wil gebruiken. Dan komen we bij de dames die voor de huishouding zorgen. Deze interieurverzorgsters zijn ook niets bijzonders, er was nu weer een nieuwe bij en die zegt ciao als ze weggaat, ze wist zeker dat ik ook nog naar Italie ga en leert mij zodoende die taal alvast. De dame die mijn appartement verzorgt heeft iets speciaals. Zij draagt de bekende hoofddoek en een ziekfondsbrilletje, neemt n.l. stof af met iets wat op een oude onderbroek zonder elastiek van mijn schoonmoeder lijkt. Ik had deze op maandag wel eens zien hangen aan de waslijn en kon dus een redelijk goede vergelijking maken. De hoofddoek dame was dus niets bijzonders, maar voor mij wel gemakkelijk. Ik zie haar dan ook maar af en toe, omdat ik de meeste tijd op de werf bivakeer. In de badkamer staat de wasmand, deze wordt wekelijks door ons hoofddoekje meegenomen, naar ik aanneem, naar de plaatselijke wasserette. Dezelfde dag, als ik na mijn werk terug kom, ligt het keurig opgevouwen op mijn bed. Echter tijd om te drogen heeft het niet gehad. Het wordt dan ook door mij maar breeduit in de kast gelegd, wat eventuele broei tegen houdt. Hierbij kwam de herinnering bij mij boven dat ik, gedurende mijn varend bestaan, aan boord van een van onze sleepboten in de kast een 100W lamp had om vocht weg te houden. De zogenaamde ouderwetse vorm van een vochtvreter. Een genot is het personeel in de keuken. Daar staan drie dames uit het tijdperk van Breugel. Ik zal maar zeggen deze dames zien er aan hun postuur te zien, Bourgondisch, uit. Zij eten waarschijnlijk meer van de klaargemaakte kost dan de hotel gasten. Ondanks dit, zijn zij heel vriendelijk en lachen veel. Ik weet dan ook niet of onze Duitse gerant dat waardeert of hij moet inmiddels weten dat ze uit de pannen likken en hij daarom niet al te vrolijk kijkt als het over zijn keuken prinsessen gaat. Zelf heb ik het idee dat er wel erg veel personeel in de keuken staat, zeker als men weet dat er niets bijzonders op de dagschotelkaart staat en ook omdat alles nog hetzelfde smaakt. De dames zijn gekleed in een soort ziekenhuis uniform. Wit jasje en witte broek. De onafscheidelijke hoofddoek als hoofddeksel. Echter wat de dames daar presteren is bijna niet te geloven. In de ochtenduren zorgen zij dat onze serveersters de gasten een heerlijk ontbijt kunnen voorschotelen. In de middag sloven zij zich opnieuw uit voor de lunch en dan staat ’s avonds opnieuw een vorstelijke maaltijd op de gasten te wachten. Vooral dit diner is van uitzonderlijke klasse. De menukaart laat al zien dat men hier met bijna 4 sterren Michelins te maken heeft. Nadat men de bestelling aan onze bedieningsschoonheden heeft doorgegeven, komt het koktail trio in beweging. Door de eerste kok wordt de koelkast vakkundig geopend en de bestelling tevoorschijn getoverd. Hierna wordt de maaltijd ontdaan van het nodige inpakmaterialen waarna het in de voorverwarmde magnetron verdwijnt. Door de tweede kok wordt onmiddellijk de frietpan in de allerhoogste versnelling gegooid en verdwijnt een halve voorgebakken frietzak in de goudgele vloeistof. De derde kok tenslotte gaat als een razende tekeer op tomaat, komkommer en wat er voor door moet gaan, de sla. Dit wordt in een soepkom geperst en overgoten met olijfolie. Binnen een kwartier, komt de stralende serveerster met het bestelde stuk vlees gegarneerd met Franse frietjes en de soepkom met de salade terug aan de inmiddels gedekte tafel. Een fles tomaten ketsup en mayonaise completeren het geheel. Na een smakelijk eten kan de hongerige gast zich storten op dit culinaire hoogstandje van ons koktail trio. Om 10 uur ’s Avonds verlaat het personeel het hotel om zich de volgende dag weer volledig in te zetten voor de gasten. De deuren worden afgesloten en een wachtsman zorgt gedurende de nacht voor de veiligheid van het hotel en haar gasten. Een hele geruststelling.                                                                       

Hans van der Ster
Tuzla, 01-09-2007  

Related Posts:

  • No Related Posts

Leave a Reply

W.K.M. Cornelisse Trading B.V.
Sanmar Denizcilik A.?
Van Wijngaarden Marine Services B.V.
Damen Shipyard Group
Robert Allan Ltd
Sea Conquest Marine Surveys & Consultancy
Transport & Offshore Services
DMT MARINE EQUIPMENT
Astilleros Armon
Alphatron Marine
Bogazici Shipping