Het Luciferdoosje

by Hans | August 28th, 2007

De Loire, van Leen de Zaaijer, voer die ochtend de haven van Bahrein binnen. Het was bloed heet. Geen zuchtje wind. We moesten echter naar binnen om te provianderen en water te laden. Na een maand op station in de Perzische Golf was de voorraad dusdanig uitgedund dat we haast op een houtje moesten bijten. Ook had de kapitein beloofd dat er een nachtje kon worden overgebleven en we dus de benen konden strekken. Een geweldig vooruitzicht in dit woestijn staatje. Maar ach op zee, zonder dat er wat gebeurde, was ook niet alles. Bij het binnen lopen zagen we dat er een landsman lag afgemeerd. Een behoorlijk groot vrachtschip van een herenmaatschappij en met de mooie naam “Nederweser”. Wij hingen over het potdeksel om te kijken of we eventueel bekenden konden ontdekken. Helaas was er niemand op het dek waar te nemen. We meerden rustig af. Er was niet veel bedrijvigheid moest ik concluderen. Normaal ziet het meteen zwart van de mensen aan boord, die van alles schijnen te moeten weten en nodig te hebben. Nadat eindelijk de autoriteiten de nodige papier handel hadden afgehandeld, konden we onze benen strekken. Al slenterend op de kade liepen we een aantal goud geschouderde collega’s van onze koopvaarder tegen het lijf. Over en weer werden wat nieuwtjes doorgegeven. Op een gegeven moment vroeg één van deze vier banders of we soms zin hadden om vanavond een biertje te komen drinken bij hun aan boord. We namen wat graag deze uitnodiging aan. Het was weer even een kleine onderbreking van ons eigen stationsdienst. Tevens werd afgesproken dat we onze Wallport filmkist zouden ruilen, zodat we weer een verse filmverzameling hadden voor de komende dagen.

Om 20.00 was het dan zover. We hadden ons netjes geschoren, gewassen en gekleed. En vol goede moed gingen we op ons doel af. De immense grote gangway werd met volle overgave genomen. Boven aan deze valreep stond een heerschap dat ons welkom heette. Hij was door de gezagvoerder geïnstrueerd dat wij er aan zouden komen. Een heel nieuwe gewaarwording was dit voor ons. Wij waren gewoon dat men van de kade direct aan boord kon stappen en dat er dan even naar de kapitein werd gevraagd. Meestal kregen de bezoekers dan wel de vraag wat hij wel van die ouwe moest. Zo ziet men dat er op onze eigen koopvaardij toch wel verschillen zijn waar te nemen.

We werden door het ontvangst heerschap naar een verblijf gebracht wat zo groot was dat de hele officiers accommodatie van de “Loire” hier wel inpaste. Het bleek de bar te zijn. Echter door onze begeleider steevast dagverblijf genoemd. Hier zat het hele gouden koor ons al op te wachten. We werden keurig voorgesteld. Het begon bij de vierbander met krul, daarna de vierbander zonder krul en zo ging dat verder tot aan de laatste met één band zonder krul. Onze ouwe leek mij toch een beetje jaloers. Want het officieren korps van onze koopvaarder, vroeg hem of hij altijd zonder uniform andere schepen bezocht. We konden ons nog maar net inhouden om niet in lachen uit te barsten.

Voorzichtig kwamen de verhalen los. Wat onze koopvaarder al zo vervoerde en wat wij eigenlijk hier lagen te doen. Onze eerste machinist, meester Brakke, had op een gegeven moment het hoogste woord. De verhalen van zijn oorlogjaren op de slepers werden in geuren en kleuren verteld. De jonge enkelvoudige goudbanders lagen aan zijn lippen. Het ene biertje na het andere werd smakelijk weggeslurpt. Op een gegeven moment was de tijd gekomen om een wedstrijd te houden. Het kon niet anders, een grote koopvaarder tegen een nietig sleepbootje. De buit was dus binnen, een makkie, werd er door het goudkorps gemompeld. De truc was om zonder de handen te gebruiken een lucifer doosje van de grond te pakken. Men zal kunnen begrijpen dat dit geen eenvoudig karweitje was en zeker niet met de nodige alcohol in de aderen. Er werd van te voren afgesproken dat de winnar een doos bier werd aangeboden.

De gezagvoerder van de koopvaarder en ons eigen schipper zouden optreden als scheidsrechter.

Het spel nam een aanvang, maar echt goed lukken wilde het niet, de een na de andere viel letterlijk op zijn bek. Het luciferdoosje onder de kin, of tussen de oren of men was er bovenop gedonderd. Niemand zag kans dit huzaren stukje te flikken.

Een ieder had zo zijn beurt gehad, behalve onze oude meester. Hem werd nu de uitdaging aangeboden. De meester had dit schouwspel, al half gepoetst van de drank, met glazige ogen staan te bekijken. Hij liet weten dat het voor hem een peulenschilletje zou zijn Niemand geloofde deze openhartige mededeling. Het bod van een doos bier werd verdubbeld. Meester Brakke genoot met volle teugen van deze nieuwe voorwaarden

Zelf maakte hij het nog bonter door te vertellen als het hem niet lukte hij de rekening van deze avond zou betalen. Een luid gejuich was het antwoord hierop.

De vloer werd vrijgemaakt Het luciferdoosje werd klaargelegd in het midden van het dagverblijf, annex bar. Meester Brakke betrad wankelend het strijdtoneel. Hij vroeg om stilte. In een oogwenk was het karwei geklaard. Een ieder stond perplex van zijn vlugheid waarmee hij het doosje van de grond plukte. Mompelend zonder gebit, omdat hij dit uit zijn mond had gehaald om het doosje op te pakken, vroeg hij wanneer hij de dozen bier kon komen ophalen. Een luid gejuich en applaus viel Meester Brakke ten deel. Er werd voorgesteld om de dozen maar direct te legen omdat het anders een gesjouw zou zijn om van de hoge valreep op ons nietige scheepje te komen.

Zo werden het nog een paar gezellige en late uurtjes. De volgende morgen toen wij met kleine oogjes aan dek kwamen was onze koopvaarder vertrokken. Toch konden we op een gezellige avond terug kijken, zeker omdat we een koopvaarder te kijk hadden gezet.

Hans van der Ster
Tuzla, 23-08-2008

Related Posts:

  • No Related Posts

Leave a Reply

Sea Conquest Marine Surveys & Consultancy
Van Wijngaarden Marine Services B.V.
W.K.M. Cornelisse Trading B.V.
Transport & Offshore Services
DMT MARINE EQUIPMENT
Astilleros Armon
Alphatron Marine
Robert Allan Ltd
Sanmar Denizcilik A.?
Damen Shipyard Group
Bogazici Shipping